هم اکنون بیش از سه دهه از زمان انجام عملیات رمضان در منطقه شرق بصره گذشته است، در حالیکه عملیات یاد شده نقش تعیین کننده ای در روند جنگ داشته است، ولی تا کنون، اهداف، روش و چگونکی طراحی و اجرای عملیات رمضان، همچنین نتایج آن، در یک اثر جداگانه تحقیقاتی، مورد نقد و بررسی قرار نگرفته است. ملاحظه یاد شده موجب نگارش این یاداشت شده است.

1- اجرای عملیات رمضان در تاریخ 22 تیرماه 1361، نخستین تلاش نظامی ایران برای ادامه جنگ در خاک عراق، پس از فتح خرمشهر بود. ملاحظه یاد شده از این حیث قابل توجه است که؛ نتایج عملیات رمضان با وضعیت جنگ پس از فتح خرمشهر، پیوند وثیقی دارد.

2- تاثیر عملیات رمضان و نتایج آن در روند جنگ، با عملیات ثامن الائمه(ع) در مهرماه سال 1360، قابل مقایسه است. چنانچه با موفقیت در عملیات ثامن الائمه(ع) و شکستن محاصره آبادان، علاوه بر تأمین ثبات سیاسی در کشور، زمینه پیروزی در سایر عملیاتهای آزادسازی مناطق اشغالی فراهم شد، در حالیکه اگر عملیات شکستن محاصره آبادان به نتیجه نمی رسید، روند سیاسی کشور معکوس می شد و دشمن نیز در مناطق اشغالی باقی می ماند.

3- استراتژی ایران پس از فتح خرمشهر، بر پایه این ملاحظه راهبردی طراحی شد که در تداوم پیروزی های پیشین، امکان دستیابی به پیروزی‌ نظامی بر عراق وجود دارد. به این معنا که ایران با تصرف منطقه استراتژیک در شرق بصره و نزدیکی به این شهر، می تواند از اهرم فشار به عراق و متحدین آن برخوردار شود. منطق حاکم بر این استراتژی، کسب "یک پیروزی و اتمام جنگ" بود.

4- ناتوانی در تأمین اهداف عملیات رمضان، علاوه بر اینکه موجب گسست در روند پیروزی های نظامی ایران بر عراق شد، منطق ادامه جنگ را شکل داد. توضیح یاد شده ناظر بر این معناست که پیروزی در عملیات رمضان، در ادامه پیروزی های پیشین، می توانست ایران را در موقعیت سرنوشت ساز، برای اتمام جنگ قرار دهد.

5- با فرض تأثیر گذاری نتایج عملیات رمضان، در تعیین سرنوشت جنگ، در واقع پرسش از علت ادامه جنگ پس از فتح خرمشهر، باید جای خود را به « پرسش از علت عدم پیروزی در عملیات رمضان» بدهد. زیرا اگر اهداف عملیات رمضان به صورت کامل تأمین می شد، این احتمال وجود داشت که جنگ به پایان برسد. در نتیجه پرسش از علت ادامه جنگ پس از فتح خرمشهر و طولانی شدن آن، موضوعیت پیدا نمی کرد.